Laatst had ik X in mijn training

Laatst had ik X in mijn training. Een leuke jongeman, ietwat verlegen. Best aandoenlijk zeg maar. Tijdens een 1-1 gesprekje vertelde hij me dat hij zijn team wat vaker complimenten wilde gaan geven. Dit had hij nog nooit gedaan. Hij sloot ons gesprek af met “Bedankt voor alles, ik heb echt veel geleerd deze dagen. Enne.. Nou.. Uhh..”. Vragend keek ik hem aan. “Nou uhh, ik kan zien dat u vroeger heel knap was”. Zo. Dat was eruit. Hij was zichtbaar opgelucht en erg content over het verloop van zijn eerste compliment ever.

Complimenten geven is belangrijk. Het werkt motiverend, bevordert de positieve stemming en werkomgeving, versterkt relaties en het verhoogt zelfvertrouwen. In een training komt dit item altijd aan bod. “Ja maar Sandra, waar moet ik een compliment over geven dan?”. “Iemand doet toch gewoon z’n werk en daar wordt ie voor betaalt”. Hoe vaak ik dit al niet heb gehoord! Maar iedereen wil gehoord en gezien worden, sterker nog, het is een basisbehoefte.

Allereerst moet een compliment uiteraard wel gemeend en oprecht zijn. Zelfs de meest ongevoelige dodo heeft hiervoor een uitstekende antenne. Stoere mannen die prat gaan op dat ze “niet van de gevoelens zijn” maar ondertussen wel twinkeltjes in de ogen krijgen wanneer ze horen dat ze iets goed hebben gedaan.

En een compliment dat ook nog eens specifiek is, daarmee sla je echt een homerun. Want “Goed gedaan joh” is natuurlijk leuk om te horen, maar een “Wat attent dat je me hebt geholpen met het opruimen van mijn puinhoop”, dat is next level. De kans dat die persoon je daarna nog een keer uit de brand helpt, is aanzienlijk groter dan wanneer je er niks van zegt.

Misschien is het geven van complimenten onwennig, maar oefening baart kunst. Heel eerlijk, ik heb het ook moeten leren. Maar inmiddels kan ik in training alle deelnemers voor de lunchpauze op dag 1 een gemeend en specifiek compliment geven. Hoe? Door mijn oren en ogen de kost te geven. Te kijken. Te luisteren. Door te vragen. Iets met communicatie zeg maar.

Terug naar X en zijn eerste compliment ever. In mijn hoofd? Complete error. Huh? Wat nou vroeger? En hoezo denk je dat dit een compliment is voor iemand die zich door de overgang ploetert als zijnde een obstacle run? Een goede hoek, dié verdien je nu. Maar ik heb hem, uiteraard vriendelijk, bedankt. Een zweempje empathie en inlevingsvermogen had echter geen kwaad gekund. Staat niet in het boekje “Complimenten geven voor Dummies” maar scheelt een hoop blijvend letsel. Aan beide kanten. X had mazzel dat ik een goede dag had…