Quiet quitting

Éen keer is toeval. 

Twee keer is opmerkelijk.

Drie keer is een patroon. 

Fascinerend dus. Vind ik. 

‍

Zo had ik 3 gesprekken met 3 verschillende mensen over hun beoordelingen. Ofwel “performance review”. Dat klinkt meteen een stuk interessanter. Zeg het eens hardop. Je merkt meteen verschil hè? 

‍

Maar goed. Deze 3 mensen. Prima in de boom. Bij verschillende bedrijven. Hoog werkethos en verantwoordelijksgevoel. 

10 stappen vooruitdenkend. Begaan met de mensen.

Sterke “people managers”. Toevallig ken ik ze alle 3 goed.

‍

Het afgelopen jaar was voor alle 3 nogal uitdagend. Hun “direct manager” viel langdurig uit. En tja, geen vervanging. 

Dus het was aan deze 3 om de toko zo goed mogelijk te laten draaien. 

In het kort; twee banen tegelijk. Teams. Meetings. Events, Reizen. Presentaties. Werkweekenden. Een structurele panda-look. Het thuisfront dat begon te kraken. Maar hey, alles voor de zaak. 

‍

En toen kwamen daar de “performance reviews”. 

En alle 3 scoorden ze; “meets expectations”. 

Rico Verhoeven had ze niet harder kunnen raken. 

Na al hun snoeiharde werk, was dit hun beloning. De intense teleurstelling. Boosheid ook. 

Want als dit alles “gewoon” is, wat is dan nog uitzonderlijk? 

‍

De bekende verdeling; 10 à 20% “exceeds expectations”. 5 à 10% “below expectations”. En alles ertussenin, “meets expectations”. 

Dus, ook al doe je allemaal nog zo je best, statistisch gezien kán niet iedereen “exceeds” krijgen. Maar hier wordt strak aan vastgehouden. Want anders heeft de manager wat uit te leggen. 

Dit ruikt voor mij naar “georganiseerde middelmatigheid”. 

‍

Een beoordelingssysteem bedacht in de jaren ‘80-‘90 bedoeld voor een stabiele en goed bemande organisatie. En nu mag je mij een ouwe azijnpisser vinden, maar volgens mij zijn we in een tijdperk aanbeland waarin we van alles hebben, maar níet het bovenstaande.

‍

De boodschap is hard. Alles wat je hebt gedaan, valt dus binnen de verwachting. Voor je mentale gezondheid is het een gevaarlijk signaal. Ga je zo door? Dan weet je zeker dat je je op de glijdende schaal van uitval door stress begeeft. Of je trekt een grens. En ga je alleen doen wat je formeel moet doen. Welkom “quiet quitting”. 

‍

Maar misschien is het helemaal geen “quiet quitting”. Maar herstelgedrag. Een poging om weer in balans te komen nadat deze volledig zoek was. Dat betekent wellicht ook de betrokkenheid bij de organisatie meer loslaten. Niet uit onwil. Maar juist uit zelfbehoud. Met misschien een nieuwe vraag; “pas ik hier nog?”. Of “wil ik dit nog?”. 

‍

Volgens mij zijn het niet de mensen die “quiet quitten”. Maar neemt de organisatie juist zélf langzaam afscheid van precies die mensen die ooit bereid waren het meeste te geven. Lees deze zin gerust nog een keer over. Hoe spijtig toch? Voor alle betrokkenen. En dan vraagt iedereen zich af waarom er zoveel coaches in Nederland nodig zijn.. Nou, ik niet.