“Serieus? Wéér op safari!?”

“Serieus? Moet ik zeker wéér op safari!”.

Ja, ik heb dit gezegd. Niet best, niet chic. Schaam me zelfs. Ik mompelde het verzuurd tegen een collega. We waren net aangekomen in het hotel in Johannesburg, ik vloog toen nog bij de blauwe zwaan. Een prachtige reis, we hadden als crew zelfs de tijd om 2 dagen op safari naar het Kruger Park te gaan. Iedereen was uitgelaten. Ik stond erbij. Was moe. Doodmoe.

Mijn bioritme was compleet naar de gallemiezen door alle verre vluchten en mega tijdverschillen. – 9 uur in San Francisco, naar +6 in Singapore, naar -9 in Los Angeles etc. Inmiddels had ik ‘s ochtends zin in friet en ‘s avonds in muesli met fruit.

Ik ben niet meegegaan op safari. Maar heb me opgesloten in mijn hotelkamer. De afstand bed-badkamer was het maximaal haalbare die reis. Ik voelde me murw. Leeg. En herkende mezelf niet meer. Hoe ik het heb gedaan weet ik niet meer, maar ik ben op karakter en met pokerface op naar huis gevlogen. Daar heb ik me ziek gemeld. Ik kón niet meer!

Tijdens mijn trainingen kom ik ze af en toe tegen. Verzuurde mensen. Mensen die dat van nature eigenlijk helemaal niet zijn. Zo ook meneer X. Echt een leuke jonge vent, slim en hij had zijn looks ook mee. Maar allemachtig, wat was deze man verzuurd. Een pot augurken was er niks bij. Het klopte gewoon niet. Ik had het vermoeden dat er misschien wat meer speelde.

In ons 1-1 gesprek mocht ik van hem heel eerlijk zijn. En toen ben ik er uiteraard met een gestrekt been ingegaan.

Nee natuurlijk niet! Met zorg en vriendelijkheid heb ik mijn observatie gedeeld. Hij was gewoon te jong, te leuk om al zo verzuurd in de wedstrijd te zitten. Dat vond ik spijtig voor hem. En voor de mensen om hem heen. De pot augurken heb ik niet vernoemd.

2 jaar later kwam ik hem weer tegen in een opvolg-training. “Nou, ik ben benieuwd” dacht ik eerlijk gezegd toen ik zijn naam op de deelnemerslijst zag. Maar X verraste iedereen compleet door aan het begin van de dag eerlijk aan zijn stoere mannen-collega’s te vertellen dat hij gevaarlijk dicht bij een fikse burn-out had gezeten. Wat dat met hem had gedaan. En met zijn thuisfront. De reacties van de groep waren unaniem mooi en hartverwarmend. X heeft die dag echt tot een succes gemaakt. Wauw, wat had deze man een transformatie ondergaan.

Op die dag hadden we nog een moment samen, meneer X en ik. Hij vond het destijds niet leuk te horen dat ik hem zo verzuurd vond. Maar het was wel de schop onder zijn kont om eerlijk naar zichzelf te gaan zijn en stappen te ondernemen. Hij had zich voorgenomen om mij dit ooit nog eens te zeggen. Wat prachtig dat onze paden elkaar nu kruisten.

Soms hebben we gewoon even iemand nodig die ons erop wijst dat we niet meer de beste versie van onszelf zijn. Niet voor onszelf, maar ook niet voor onze omgeving. Dat er werk aan de winkel is. Ik zou willen dat iemand dat destijds bij mij had gedaan. Misschien had ik dan toen in Johannesburg gezegd; “Op safari? Jaaaa! “Natúúrlijk ga ik mee!”.

‍