Tja San, ik heb even je aandacht nodig!

“Tja San, ik heb je aandacht nodig, ik moet echt iets met je bespreken”. Met deze serieuze woorden, sprak mijn vadertje, sinds kort in een verzorgingstehuis. Hij had een heel heldere middag. Er schoten tig gedachten door mijn hoofd. Zo ernstig spreekt mijn vader namelijk nooit. Ging hij me vertellen dat ik ergens nog een halfbroer of –zus had rondlopen? Of had hij nog een geheime Zwitserse bankrekening? Of een groot familiegeheim? Dat hoor je toch altijd, dat mensen die op het einde van hun leven nog een en ander willen opbiechten? Wel zo prettig om met een opgeruimd geweten aan die hemelpoort te staan. Lijkt mij namelijk wel.

“Nou San.. Mijn nieuwe klaverjasmaatje bakt er echt helemaal niks van, het is echt ellende. En dat moet ik haar gaan vertellen”. Huhh? Ik moest even heel hard schakelen. Donderdagmiddag is mijn vaders vaste klaverjasmiddag. 4 oude mannekes met een rollator, dat kaliber zeg maar. Wat was hij trots toen hij meteen na de eerste keer meedoen, in het vaste team werd opgenomen. “Het ging fantastisch” vertelde hij glunderend. Met zijn klaverjasmaatje meneer X was het dikke mik. Maar helaas is meneer X pas overleden. Hoe moest dat nou verder met het klaverjassen? Met z'n drietjes bleek ingewikkeld. Maar toen verscheen mevrouw Y ten tonele. Nou, die kon heel goed klaverjassen vertelde ze.

“Ze bakt er werkelijk niks van, weet niet eens welke kaarten ze moet spelen, ze moet steeds door ons geadviseerd worden. En toen ze verloor kregen wij er alle drie van langs” aldus papa en zijn matties. Conclusie: mevrouw Y moet ophoepelen. En heel rap. “Waar ben je bang voor papa” vroeg ik hem. “Nou, ze is nogal pinnig en vinnig en zoekt steeds ruzie”. Mijn vadertje, zijn hele leven conflict mijdend en altijd van de harmonie. Uitgerekend hij mag het slechtnieuwsgesprek gaan voeren. Ik hoor het deuntje “isn't it ironic” van Alanis Morissette in mijn hoofd.

“Nou papa, mijn advies? Laat haar probleem vooral niet het jouwe worden. Mevrouw Y heeft zichzelf uitermate goed verkocht, maar ze kan het beloofde helaas niet waarmaken en zich aan jullie hoge spelniveau meten. En dus nemen jullie afscheid van haar. Maar graag tot ziens bij de knutselclub”. “Zoiets kun je toch zeggen?” Dat vond hij wel een idee. “En als ze boos wordt dan?”. “Dan rennen met je rollator papa! Heel hard wegrennen”. “Oh ja. Goed plan San, dank je, hier kan ik wel wat mee”. Aanspreken, eerlijk zijn. Het blijft een ding. Zelfs als je 85 bent. Wel jammer van die Zwitserse bankrekening. Die bestaat kennelijk echt niet.