Past jouw leven in een verhuisdoos?

Past jouw leven in een verhuisdoos? Mijn antwoord hierop zou volmondig nee zijn. Maar toch. Hier staan namelijk twee dozen in de hal. In een doos zit nog wat administratie, die kan straks weg. In de andere doos zitten wat frutsels en foto’s. Het is het enige dat nog over is van mijn liefste papaatje. Het voelt vreemd. Alles is geregeld en gedaan. Veel spullen hebben we weggegeven. Veel naar de kringloop. Een paar dingen verkocht. Wist ik veel dat er nog zoveel animo voor een comfortabele maar spuuglelijke (vind ik) Prominent-stoel is. Een kekke rollator-nauwelijks gebruikt, kon ook op veel respons rekenen. Het gemak waarmee we dingen van papa hebben “weggedaan” is gek.

Als een doos het enige is dat overblijft na een heel leven.. Het heeft me echt aan het denken gezet. Ik kijk om me heen in mijn eigen huis. Al die spullen. Met veel zorg gekozen en gekocht. Wat blijft hier later van over? Voor wie? Mijn neefjes hebben hun eigen ouders en zitten straks echt niet te wachten op zooi van tante Sanna. Het voelt heel ontnuchterend. Maar ergens heeft het ook wel iets verfrissends. Ontspullen is het woord dat door mijn hoofd spookt.

Maar waar te beginnen? Ik kijk naar mijn kledingkast. Daar zie ik toch echt wel een “keten-probleem”. Vroeger had ik alleen een zomerjas. En een winterjas. Ironisch genoeg heb ik door de klimaatverandering nu toch ook een tussenjas in de kast hangen. Voor de lente. De herfst. Een nette versie. Een minder nette versie. Daar horen schoenen bij. En daar horen weer tassen bij. “Ik ben goed voor de economie” zeg ik altijd als het Thuisfront diplomatiek vraagt “Maar je hebt toch al genoeg sneakers?”. Ik weet zeker dat heel veel meisjes dit beeld herkennen.

Ja, ik wil anders. Dus “Hup San, als je wat wil veranderen, vraagt dat ook om andere keuzes”. En mijn keuze is om me niet meer te laten verleiden tot impuls-aankopen. Bijvoorbeeld tijdens aankomende Black Friday. De deals vliegen me al weken om de oren. Geen impuls voor dingen voor “erbij”. Of “voor de leuk”. Of “niet te missen aanbieding”. Ja, ik ga nog bewuster en vaker kiezen voor dingen doen en herinneringen maken. Een regelrechte bonus daarbij; volgens onderzoeken naar mentale gezondheid maakt dat ook veel gelukkiger! Het scheelt sowieso weer een doos minder voor later. Die ouwe zou trots op me zijn.