Over toeval en intuïtie en een kasteel in Dordogne

Over toeval, intuïtie en een kasteel in de Dordogne.

Ik zit in de prachtige Dordogne voor een workation. En ja, ik besef hoe luxe dat is. Dit is de plek waar ik oplaad. Waar ik schrijf. Waar plannen slowly mogen cooken. En waar ik 's nachts vallende sterren tel.

Met ruim 40 graden is dit overigens niet mijn meest actieve verblijf hier. Dus lees ik eindelijk eens dat boek over Eleonore van Aquitanië.

Een vrouw die ruim negenhonderd jaar geleden leefde. Koningin van Frankrijk. Daarna koningin van Engeland. Slim, eigenzinnig, invloedrijk. Een vrouw die haar tijd ver vooruit was.

Niet omdat ze de hardste schreeuwde, maar omdat ze haar eigen koers bleef varen in een wereld die daar eigenlijk nog niet klaar voor was.

En hier hoorde ik een verhaal dat me sindsdien niet meer loslaat. Nog geen vijf minuten hiervandaan ligt, verscholen tussen de bomen, een kasteel waar Eleonore ooit heeft gewoond.

De verkoop van dit kasteel was jarenlang een hoofdpijndossier.

De eigenaresse wilde het verkopen. Er hadden zich al verschillende serieuze kopers gemeld. De onderhandelingen waren rond. De handtekeningen leken een formaliteit. En toch blies ze de verkoop keer op keer op het allerlaatste moment af. Tot wanhoop van de makelaars.

Waarom? Ze kon het niet uitleggen. "Het voelde gewoon niet goed."

Totdat er opnieuw een stel op de stoep stond. Deze keer ging de verkoop wél door. Pas nadat ze er al woonde, ontdekte de nieuwe eigenaresse iets bijzonders. Ze wist al haar hele leven dat ze afstamde van de familielijn van Eleonore van Aquitanië.

Wat ze níét wist, was dat juist dít kasteel ooit daadwerkelijk door Eleonore was bewoond.

Toeval? Misschien.

Misschien is ons brein ontzettend goed in het achteraf verbinden van gebeurtenissen tot een mooi verhaal. Maar misschien zijn er ook momenten waarop je gevoel iets oppikt waar je hoofd nog geen woorden voor heeft.

En misschien is dat precies waarom dit verhaal me blijft bezighouden.

Omdat we die momenten allemaal wel kennen: "Er klopt iets niet." "Ik kan het niet uitleggen." "Mijn hoofd zegt ja, maar mijn gevoel zegt nee."

Hoe vaak begrijpen we pas achteraf waarom iets niet doorging? Die baan die nét aan je neus voorbijging. Die ontmoeting die eigenlijk toeval leek. Dat besluit waarvan je pas jaren later de betekenis inziet.

Of het toeval is? Ik weet het niet. En eerlijk gezegd hoeft dat voor mij ook niet.

Sommige verhalen zijn gewoon te mooi om meteen helemaal te verklaren.

Een ding weet ik wel. Mocht ik ooit een kasteel verkopen en mijn gevoel zegt voor de vierde keer 'nee'...

Dan vraag ik tóch eerst even naar de stamboom van de kopers.

‍