Nieuwe fase

“U mag loslaten hoor mevrouw”. De meneer van de gemeente en ik stonden samen aan mijn paspoort te trekken. Hij moest deze, die bijna verlopen was, hebben om de nieuwe in orde te kunnen maken. Rationeel snapte ik uiteraard de bedoeling, maar gevoelsmatig had ik het er gek genoeg lastig mee. Alsof hij een deel van me af wilde pakken, een deel van mijn geschiedenis weg wilde nemen.

Mijn paspoort, met zoveel stempels en visa. Van zoveel verre bestemmingen. Al die herinneringen van de afgelopen 10 jaar. Bijvoorbeeld de stempel van het Dorasan treinstation in Zuid-Korea, op slechts een paar meter van de grens met Noord-Korea. Je kunt er alleen met een gids komen als je de DMZ-zone (gedemilitariseerde zone) bezoekt. De treinverbinding met Noord-Korea ligt er, het gigantische station ligt er spik en span bij. Het kan allemaal zo in gebruik worden genomen, maar het is compleet verlaten. Voorlopig is het station symbool voor de hoop op een hereniging van de Korea's. Zelden heb ik me ergens zo unheimisch gevoeld.

Schaapachtig keek ik de gemeente-meneer aan. “Het voelt zeker als het einde van een tijdperk?” vroeg hij terwijl hij door mijn oude paspoort bladerde. “Weet je” ging hij verder, “Je hebt geen stempels in een paspoort nodig als bewijs aan herinneringen. Die verzamel je in je hart. En daar zit geen vervaldatum op”. Huh? Ik moest even schakelen. Wat een filosofische opmerking. Bij een gemeente-loketje of all places.

Hij bestudeerde de bladzijde met mijn gegevens. “Het is ook de leeftijd” terwijl hij op mijn geboortedatum tikte. “Ik heb er thuis ook zo een zitten. Loslaten is niet jullie sterkste kant hè?” Lachend en met een vette knipoog reikte hij mijn nieuwe paspoort aan. “Hier! Kun je de komende 10 jaar mooi mee aan de bak”. Verbaasd liep ik weg. Had ik hier nou zojuist huiswerk gekregen?!