“Snel snel. Pak pen en papier!”

“Snel, snel. Pak pen en papier, X hier, van verzorgingstehuis XX”. “U moet snel het telefoonnummer opschrijven. Snel. Snel. Uw moeder is gevonden”. Ik zit met een ruk recht overeind in bed, door de telefoon bruut uit mijn laatste remslaap gehaald. De adrenaline giert instant door mijn lijf. Wat is dit? Verward kijk ik naar de klok. “Hoe laat is het in hemelsnaam, het is nog pikkedonker. Hmm, half zeven. Aan de andere kant weer “Snel. Snel. Wij mogen niks doen. U moet contact opnemen met het telefoonnummer, schrijf snel het nummer op. Uw moeder is gevonden”. Mevrouw X ratelt maar door.  

Langzaam begint door te dringen wat de mevrouw aan de andere kant van de lijn nou werkelijk zegt. Moeder? Huhh? Ik héb helemaal geen moeder daar in het verzorgingstehuis. Maar wel een váder. En die is niet vluchtgevaarlijk. Sterker nog, die vindt zijn bed de beste plek op aarde. Nevertenooitniet dat die in alle vroegte op pad gaat. En daarbij, het tempo van die ouwe met zijn rollator (rollade noemt hij die tegenwoordig), nou die is niet meer zo rap. En mócht hij er al vandoor gaan, dan kan ik met alle gemak nog een kop koffie zetten & drinken voordat ik de auto in stap. Om een half uur later ter plekke aan te komen. En dan nog kan ik hem op de hoek van de straat opvissen. Tja, vlotter wordt het niet.  

“Stop” zeg ik tegen X. “Ik héb helemaal geen moeder bij jullie”. Ik heb een vader daar. Meneer Y. Op kamer ..”. Stilte. “Huhh? Uw vader?!”. Ik “Yup, mijn vader. Niet. Mijn. Moeder”. Weer stilte. “Oh neeee-neeee.. Dan heb ik de verkeerde familie aan de lijn. Ik moet een andere familie hebben”. En hup, weg is ze. Tuut tuut tuut…  

Ik hoop dat het met moeder-van-dus-iemand-anders goed is gekomen. En ik hoop ook echt dat het met mevrouw X goed gaat. Dat ze na de paniek van het moment, goed opgevangen is door haar collega’s. Dat ze samen in rust en op een constructieve manier op de ontsnapping van moeder-van-iemand-anders hebben kunnen reflecteren. En bijvoorbeeld bedenken hoe het bij de volgende ontsnapping wat handiger kan.  

Zelfs bij stressmomenten kun je focus inbouwen, echt waar! Door toch heel-heel even bij jezelf in te checken en heel bewust adem te halen. Zodat je hersenen weer wat zuurstof krijgen. En jijzelf wat meer overzicht over wat je nu werkelijk te doen staat, in plaats van meteen in blinde (en vaak verkeerde) actie te schieten. Als collega’s kun/moet je elkaar helpen. Door samen even pas op de plaats te maken, kan een hoop bijkomend gedoe voorkomen worden.

Ondanks de verwarring, hoop ik dat mevrouw X en collega’s toch ook een beetje kunnen lachen om het voorval. Ik in ieder geval wel. Hey, we zijn allemaal maar mens hè?!  

‍