Gratitude FM

Normaal gesproken heb ik op een maandag niet zoveel whatsapp contact met vrienden. Maar gisterochtend, 6 januari, bleven de berichten maar binnenkomen. Voor velen was het de eerste werkdag van 2025, “OMG. Blue Monday is twee weken te vroeg”. “Blèh, Ik kom er écht niet in zeg”. “Volgend jaar doe ik aan een verlengde winterslaap”.”ik heb hier zó geen zin in”. “Mijn baas is een eikel”. “Ik heb zin om x te slaan”. Van dat soort opbeurende berichten. Not. En dan moet de echte Blue Monday, de meest deprimerende dag van het jaar, nog komen. Ik voorzie een run op daglicht-lampen, potjes vitamine D, B, C, magnesium. En wodka. Veel wodka.  

Maar gaandeweg de dag leek er wat zon door de berichten te komen. “Ach, mijn baas valt toch wel mee, hij vroeg hoe het met me ging”. “Ik heb toch wel een leuk team”. “Ik heb net een gezellige lunch gehad”. Kijk. Beter. Zelf had ik een onwijs leuk gesprek met een collega-trainer die ik al veel te lang niet gesproken had.  

Waar zat nou die positieve switch in? Kennelijk dus gewoon in kleine momenten. Van verbinding en aandacht. Van zien en/of gehoord worden. In the end is dat wat we allemaal willen toch? Ok, de een wat meer dan de ander maar dat is weer een ander verhaal. Even een babbel. Even inchecken. Een liefdevolle schop onder de kont (figuurlijk dan hè!). Een compliment. Een kopje koffie samen. Die orde van grootte. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

Nu kunnen we natuurlijk lijdzaam gaan zitten wachten tot de buitenwereld in de actie schiet, zelf kunnen we ook aan wat knoppen draaien. Bijvoorbeeld afstemmen op “Gratitude FM”. Zo noem ik dat. Mijn favoriete zender. Even bewust intunen op wat er zich voor je neus afspeelt, hoe klein het ook is. Waar je ook bent. Bijvoorbeeld de opkomende zon. Ok, misschien voor nu niet het beste voorbeeld. Of de computer die je bijstaat met handigheden. Dat leuke muziekje. De bus die voorbijkomt. Met al die mensen erin, allemaal op weg naar hun bestemming. Zo zag ik gister plots 2 knálgroene halsbandparkieten (even gegoogeld) in de boom voor mij. Ze leken vrolijk een soort tikkertje te doen. Een hond die het ook wel interessant vond en achter ze aan ging om mee te spelen. Of op te eten? Anyways. Zo klein. Maar ik werd er instant blij van.

Dankbaar zijn voor wat er wél is. In plaats van de focus op wat er níet is. Of wat er zou moeten zijn. En ergens, voel je dan de flow weer komen. Al is het maar voor even. Gratitude FM. Ik zet ‘m voor deze dagen even wat harder. Tune je mee in?  

‍