Mensen vallen niet ineens uit

"Ze was al vaker zo moe."
"Hij maakte ineens vreemde fouten."
"Ze zei steeds vaker dat het allemaal toch wel veel was."

Mensen vallen niet ineens uit. Maar achteraf lijkt het soms alsof iedereen het zag aankomen. Achteraf kunnen we signalen aan elkaar verbinden. Maar ja.. Achteraf.

Moe zijn, een fout maken of denken "schiet mij maar in de feestverlichting" betekent natuurlijk niet automatisch dat iemand richting uitval gaat.

Het gaat vaak niet om één signaal. Het gaat om verandering. Wat was normaal voor deze persoon? En wat zien we nu?

Dat wordt lastiger als we elkaar steeds minder zien. Personeelstekorten, volle agenda's en hoge werkdruk helpen daar niet bij. Voor je het weet belanden we in een vicieuze cirkel: meer druk, minder verbinding, minder zicht op elkaar, signalen die later worden gezien, grotere problemen en uiteindelijk misschien uitval.

Resultaat: nóg meer druk. Hier knappen de meesten van ons niet echt van op.

En je merkt soms pas hoe gejaagd het hier is als je een tijdje bent geweest op een plek waar het tempo net wat anders ligt.

Toen Karen en ik elkaar na de vakantie weer spraken, bleek dat we allebei ongeveer hetzelfde gevoel hadden meegenomen naar huis. Namelijk hoe fijn het is om in een omgeving te zijn waar mensen tijd en oog voor elkaar hebben. Tijd máken. Niet gehaast van afspraak naar afspraak. Maar tijd om samen te zijn. Om te lunchen. Om ergens te zijn zonder voortdurend bezig te zijn met wat hierna komt. Om een gesprek te laten ontstaan en te zien waar het uitkomt.

In de zuidelijke landen waar we waren, lijkt daar veel meer ruimte voor te zijn. Meer "calor humano". Menselijke warmte zeg maar. Niet dat alles daar beter of perfect geregeld is. Zo romantisch zijn we nou ook weer niet. Maar die aandacht voor elkaar voelde wel als heel waardevol.

Want hoe beter je elkaar kent, hoe eerder je merkt dat er iets verandert. Dat iemand stiller wordt. Minder energie heeft. Een korter lontje krijgt. Of juist nóg harder gaat werken terwijl de batterij eigenlijk al een tijdje op reserve staat.

Je hoeft daar echt geen psycholoog voor te zijn. Een "gaat prima" klinkt tenslotte niet iedere keer hetzelfde.

We zijn in Nederland behoorlijk goed in dingen regelen. Problemen oplossen. Schouders eronder. Liefst ook nog een beetje efficiënt. Lekker calvinistisch.

Mooie eigenschappen, begrijp me niet verkeerd. Alleen zijn we soms zo druk met alles draaiende houden, dat we vergeten af en toe echt naar elkaar te kijken.

Misschien gaat mentale veerkracht daarom niet alleen over nóg meer kunnen dragen. Maar gaat het ook over vertragen. Grenzen herkennen. Hulp vragen. En ruimte houden en maken voor de mensen om ons heen.

Wat Karen en ik wensen voor dit najaar? Dat we iets van die zomerse vertraging meenemen naar het werkende leven.

Niet alles hoeft sneller. Niet alles hoeft efficiënter. Soms is een lunch gewoon een lunch. En soms levert een oprechte "hoe gaat het?" meer op dan een extra uur vergaderen.

Een beetje zuidelijke vibe op de werkvloer. Dat lijkt ons een heel prima idee.

‍