Hoe gaat het echt met je?

“Ja maar Sandra, ik heb hier toch niet voor geleerd?”.

“Als ik slecht nieuws hoor, tja, dan moet ik het oplossen en ik weet niet hoe”.

In gesprekken met supervisors/eerstelijns leidinggevenden staan deze 2 opmerkingen met stip bovenaan. Dit heb ik werkelijk zó vaak horen zeggen. Stoere mannen, geweldig in techniek, hun vak, werken in gevaarlijke en soms uiterste explosieve omgevingen doet hen (schijnbaar) niks. Maar vragen aan een collega hoe het gaat (hoe het dan écht gaat hè), oeh, dat is allemaal echt heel spannend. Laat staan praten over niet alledaagse werkgerelateerde thema’s als mentaal welzijn, stress etc.

Het is niet eens een kwestie van niet willen. Maar van niet goed weten hóe.

Helaas komen mensen nou eenmaal niet met een checklist/handleiding, wat ik persoonlijk eigenlijk heel gek vind. Bij de meest simpele voorwerpen krijg je bij aankoop een gebruiksaanwijzing van-heb-ik-jou-daar. Met vaak als klapper; “niet geschikt voor consumptie”. Serieus. Alsof iets in mij ook maar zou overwégen om die cactus op te eten. Maar kennelijk is het nodig. Wat ook weer een verontrustende gedachte is. Maar goed, ik dwaal af.

Hoe eng vragen naar hoe het echt met iemand gaat ook is, het is wel van belang.

Levensbelang durf ik te zeggen. Bij hoog risico werkzaamheden wil je dat de installaties optimaal werken, dat vanuit de meetkamer alles 24/7 alles scherp in de gaten wordt gehouden. Dan wil je toch ook weten hoe het met iemands bovenkamer is? Want hoe zit iemand in de wedstrijd? Is iemand in staat om die complexe klus te klaren? Is volledige focus mogelijk?

Maar ja, dan moet je wel het gesprek aangaan. Op het juiste moment. Met de juiste aandacht en intentie. Zonder iets meteen te willen fiksen. Want echt, spoiler alert; dat hóeft namelijk meestal helemaal niet (tip van Flip, dit geldt ook in gesprek met vrouwen:)).

Wat wel? Even kwalitatieve tijd en aandacht. Luisteren (& S & D voor de gevorderden).

Gehoord en gezien worden. Dit wil in the end iedereen. Heel veel spannender wordt het niet..

In het werken met  supervisors/eerstelijns leidinggevenden is mijn passie voor mentaal welzijn echt ontstaan. Wat mij betreft zijn zij de ruggengraat binnen organisaties, in direct contact met hun ploeg, en met de hiërarchische lagen boven hen. Ze beseffen zich echter vaak niet/nauwelijks wat voor bijzondere sleutelpositie ze eigenlijk bekleden. En dat is zo jammer.

Er zit zoveel meer in hen, en daardoor ook in organisaties. Maar daarvoor moeten ze wel ondersteund en begeleid worden.

Voor hen heb ik een mooie (al zeg ik het zelf), interessante, leerrijke, interactieve, praktische, leuke, soms confronterende training over mentaal welzijn gemaakt. Opdat zij beter toegerust zijn voor zichzelf, hun teams/ploegen en daarmee de hele organisatie. Maar ook voor thuis.

En dan zijn de 2 opmerkingen waar ik deze blog mee begon, voor hen in ieder geval geen obstakel en/of thema meer.

‍