Met mij gaat alles ook goed hoor!

Met een enorme smak kwam ik op mijn beide knieën terecht. Gevolgd door een heuse zijwaartse koprol. In de film ziet dit er altijd heel spectaculair uit. In slow motion, mooi gestroomlijnd, fijn in beeld gebracht. Mijn actie was verre van dit alles. In een split second vloog ik als een ongecontroleerd projectiel door de lucht.En voor ik het werkelijk doorhad, lag ik op straat.

Wat was er nou gebeurd? Ik was op een locatie in de stad geweest. Toen ik daar naar binnen ging, was de straat voor de ingang nog netjes en intact. Echter een paar uur later, toen ik naar buiten stapte, was deze helemaal opengebroken. Links van mij enorme kluwen met dun draad die naar alle kanten uitstaken, voor mij een flinke sleuf in de grond. Geen afzetting of loopbrug te bekennen. Dus om over dit alles heen te komen, moest ik een grote stap nemen. En terwijl ik dat deed, kwam er net een van de draden omhoog. En bleef ik haken.Tja, zul je net zien. Mijn lancering was in ieder geval een feit.

Er werd op dat moment niet gewerkt, in de 2 busjes pal geparkeerd voor de werkzaamheden zaten zes mannen. Ik zag dat ze allemaal appelig naar me keken. Een lampje stapte toen toch maar uit. Om vervolgens direct naar de kluwen met draad te lopen. Om de draden en de sleuf te checken. Huh, serieus? Ik maak hier een smakkerd en er wordt eerst gekeken naar de draden? Hoe dan? Vanaf een afstandje keek hij naar me, wist zich duidelijk geen raad met de situatie. Terwijl ik pissig overeind klauterde beet ik hem toe “Met mij gaat ook alles goed hoor, dank je” en liep mezelf afstoffend weg. Ik voelde meteen al dat 2 blauwe gebutste knieën het eindresultaat zouden zijn van dit alles.

In Amerika had ik hier een flinke advocaat op los kunnen laten. Daar worden bedrijven voor minder gesued. En misschien had ik dan tot mijn pensioen snor gezeten. Maar ja, we zijn in Nederland. Het zette me echter wel aan het denken. Ik was pissig, een beetje verdrietig ook. Dit was een ongelukkige val, en hup weer door. Maar dit gebeurt gewoon ook op het werk met incidenten. Ik zie het veel in de productie-omgevingen waar ik kom. Dat er eerst wordt gekeken naar de mogelijke technische schade, het effect op de productie, “kunnen we wel door nu” etc. Maar waar blijft het oog voor de mens? Hoe staat het daarmee als er iets onverwachts gebeurt? Even een vraag met :”Gaatie”? “You ok”? Even inchecken. Een blijk dat je iemand gezien/gehoord hebt. Lijkt me niet zo heel ingewikkeld. Toch? Voor deze draden-meneren kennelijk wel. Sukkels.

‍