Kijk, Kijk San, snel!

“Kijk, kijk San, snel. Daar is ze weer. Wat een práchtige vrouw hè?". Ik sta af te wassen bij mijn vader, in zijn kamer in het verzorgingstehuis. Ik glimlach, weet precies waar hij het over heeft. Voor papa's 86ste verjaardag hebben we hem zo'n digitaal fotolijstje gegeven. Vanaf afstand kunnen we hem zo de laatste kiekjes sturen zonder dat hij hoeft te hannesen met een iphone of ipad. Want dat lukt gewoon niet meer. 112 bellen voor je sim-code of voicemail afluisteren is niet echt de beste optie zeg maar.

Elke 15 seconde verschijnt er een nieuwe foto op het scherm, hartstikke leuk. Papa geniet van de binnengekomen (vakantie)foto's. Maar heel eerlijk? We hadden er net zo goed ook maar een foto op kunnen zetten. Want in die hele diashow, zit hij eigenlijk maar op een foto te wachten. Deze foto. Van mama.

Ja. Mijn vader is weer verliefd. Op mijn moeder. Van wie hij 14 jaar geleden is gescheiden. Allebei toen in de 70. Tja, dat was wel even een ding. Maar ze bleven met elkaar optrekken. Met elkaar begaan. Boodschappen bij de appie, de 1=1 gratis aanbiedingen werden zorgvuldig samen uitgeplozen. Naar de sportschool. Toen was hij nog fief. Maar zijn koppie en lijf laten het steeds meer afweten.

Mijn moeder is 87 en fit. Maar wel afhankelijk van vervoer om mijn vader te kunnen zien. Dus laad ik haar regelmatig in voor een kopje koffie bij papa. Ze houden dan elkaars hand vast. Appelig kijkt hij haar aan. Hij wordt rustig bij haar. Ze vertellen elkaar hoe wonderlijk hun eerste ontmoeting als non en priester was. Dankbaar voor alles dat ze voor elkaar betekend hebben en samen meegemaakt hebben. Ze weten allebei dat het leven op hun leeftijd in ene over kan zijn. Ze vertellen elkaar dat ze van elkaar houden. Elkaar zo waarderen. Alles wat vroeger niet is gezegd. Niet is besproken. Nooit is geuit. Misschien waren dingen dan wel anders gelopen? Het doet er ook niet meer toe. Dit is wat nu telt, ondanks alles. Hun liefde in dit moment. Second love. Maar dan anders...