17 juli

17 juli. Voor zoveel mensen sinds 2014 een gitzwarte dag. 17 juli, de dag dat MH17 met 298 mensen aan boord, uit de lucht werd gehaald. Van het ene op het andere moment was hun leven voorbij. De nabestaanden achterlatend in intens verdriet, verslagenheid en leegte.

Die dag was ik op weg naar Dubai, ik vloog toen nog als stewardess. In mijn werkgebied had ik een aantal passagiers die overboekt waren op de MH17 vlucht, maar alsnog met ons via Dubai naar Kuala Lumpur zouden vliegen. Meneer X was een van deze passagiers, ik herinner me hem nog heel goed. Ondanks dat hij een upgrade naar de Business Class had gekregen, bleef hij de hele reis maar zeggen hoe vervelend de overboeking was, en dat de tussenstop in Dubai ook ellendig was. “Kom op man” dacht ik. “Ideaal is anders, snap ik, maar hey, je hebt vakantie en die begint hier in de Business Class met bubbels. Het kan erger zeg maar”.

In Dubai stonden we na het uitstappen van alle passagiers, in de aankomsthal op de laatste bemanningsleden te wachten. Opeens hoorden we een kreet die werkelijk door merg en been ging. Het kwam van meneer X, ineenstortend voor een groot tv-scherm, met daarop de eerste berichten over MH17. De vlucht waar hij eigenlijk op had moeten zitten. Op dat moment kwamen ook de berichten op mijn telefoon binnen; H & F waren niet meer.

Gistermiddag liep ik bij het MH17 monument. Daar loop ik vaak. Veel buurtbewoners doen dat ook, het is echt onderdeel van het dorp geworden. Het is er mooi. Vredig. Er zijn 298 bomen, bij elke boom een naamplaatje met ook de leeftijd van de overledene. Zoveel mensen. In de bloei van hun leven. Wat zou er van ze geworden zijn als... H was toen 38, F net 50. Destijds was ik van H haar leeftijd. Maar nu ben ik F zijn leeftijd. Dit besef kwam wel even binnen...

Ik keek naar de kaarsen, bij alle boompjes geplaatst voor de herdenkingsceremonie. Maar wat stond er nou toch op de deksels geschreven? Ik kon het met de beste wil van de wereld niet lezen. Niet méér lezen bedoel ik eigenlijk. Want mijn leesbril, die voor mij symbool staat voor veroudering en compleet verval, diep weggestopt in mijn tas, moest er nu toch echt aan te pas komen. “In memory there is no goodbye” stond er. Terwijl ik die zin tot me door liet dringen, voelde ik opeens een mega dosis dankbaarheid in mijn hart. “Sjemig San, wat ben je toch eigenlijk een ongelofelijke bofkont dat je die suffe leesbril mag dragen”. Ik weet namelijk zeker dat H hier alles voor over had gehad...